Lunchwandelen

Er hadden zich maar twee mensen aangemeld, onder wie ik, maar het ging toch door. Lunchwandelen onder begeleiding, om de ochtend achter ons te laten en nog niet aan de middag te hoeven denken. We startten vanaf de Villa en binnen no time waren we op het Heksenweitje. We liepen in stilte. Voelden onze voeten, onze ademhaling, de zon en de wind. Hoorden hoe de vogels hun lentefuifje vierden.

Het was maar een half uurtje, maar het deed wonderen. Na enige tijd mochten we ook de omgeving weer laten binnenkomen. We zagen de Gooische villa's, even later de beesten van de kinderboerderij, en ja, daar doemde het gebouw weer op.

Als aandenken kregen we een zandlopertje mee. Om af en toe een paar minuutjes stil te staan bij die andere wereld, zo dichtbij het werk.

Vertraging

Afspraak één van mijn nieuwe project was al eerder in de week afgezegd. Niet heel erg, want dat gaf me wat meer tijd om afspraak twee, die er door omstandigheden bij was gekomen, voor te bereiden.

De dag begon lekker. Ik rommelde wat in huis: leegde prullenbakjes, scheidde papier en plastic, zette een was aan en zat een uurtje achter de laptop. Er was nog tijd om op de markt in het dorp, dat natuurlijk geen dorp is, bloemen te kopen en om het gereserveerde boek bij de bibliotheek op te halen.

So far, so good, al bleken de tulpen beschimmeld en kon ik de helft weggooien.

Ik reed naar vader voor mijn wekelijkse lunchafspraak. Onder de boterham kreeg ik een berichtje dat afspraak twee niet door kon gaan. Ik begreep het.

Ik reed terug over de A1 en toen ik links aanhield voor de A6 openbaarde zich een zee van tijd. Al mijn drieëntwintig hobby's dienden zich aan en de mogelijkheden buitelden over elkaar heen.

Thuis zette ik de radio aan en meteen weer uit. Ik veegde de keukenvloer. 

Pakte mijn breiwerkje, het laatste lapje van de Zeeuwse deken.

Zette heel zacht de afspeellijst van Nick Drake aan. Verloor mijzelf in de breisteken.

Mijn dochter kwam binnen en vroeg: Wat voor zen-muziek heb jij nou opstaan?

Het was gelukt.