Timon

Twee jaar geleden stond het al bovenaan zijn verjaardagslijstje: een kameleon. En hij bedoelde geen speelgoedbeest, want zoon X. zou 25 worden. Het moest een echte zijn, zoals we ze kennen uit Artis.

Ik was pertinent tegen: laat kameleons lekker op Madagaskar rondscharrelen, daar waar ze hun natuurlijke habitat hebben. Ik kocht een paar schoenen voor hem.

Het verlangen bleef, werd sterker en drie maanden geleden was het zover:  panterkameleon Timon deed zijn intrede. Ik riep nog dat ik niet voor hem zou zorgen als ze met vakantie gingen, maar een week of wat erna waren we toch de sjaak. 

Timon zat niet zo lekker in zijn vel, wilde niet eten en werd zichtbaar magerder terwijl zoonlief en zijn vriendin onwetend in de zon lagen. Gelukkig ontpopte M. zich tot een bevlogen kameleonfluisteraar. Bleef avondenlang naast het terrarium zitten, schotelde hem levende krekels en moriowormen voor, en besproeide hem met warm water. Van koud water kon hij immers verkouden worden.

Na overleg met de Canarische Eilanden ging M. toch maar met het beestje in een Curver-bakje naar de dierenarts. Samen met X.'s eveneens bezorgde vriend R., die overdag was belast met de zorg. De dierenarts in kwestie had vermoedelijk nog nooit een kameleon in het echt gezien, maar kreeg er desondanks onder dwang een krekel in.

Het baasje kwam weer thuis, Timon knapte op en groeide zichtbaar. 

Toen X. vorige week vanaf zijn werk belde dat hij vergeten was de UV- en warmtelamp aan te zetten vond ik het geen enkel probleem op de fiets te stappen en de honneurs waar te nemen. Ik raakte bijna vertederd toen ik het reptiel zag genieten van de warmwatersproeibeurt en keek gefascineerd toe hoe hij met langzame bewegingen richting het licht liep.

Vandaag viert zoon X. zijn 27e verjaardag. 

Timon kampt momenteel met een vitamine D-tekort, waardoor hij zijn tong niet meer zo goed kan inrollen.
Ik heb als verjaardagscadeau een mooi boek gekocht.

Hup

Voetbal, ik heb er niet zoveel mee. Tenzij het Nederlands elftal speelt of er iemand naast me zit die me kan enthousiasmeren.
Natuurlijk vierde ik de zege van ‘88 mee. Samen met vader fietste ik naar de stad om onze jongens toe te juichen, ik meende zelfs oogcontact met Hans van Breukelen te hebben. Hij op de boot, ik langs de gracht.

Ook stond ik jarenlang langs de lijn, in eerste instantie tegen wil en dank. Ik probeerde zoon X. te laten tennissen, paardrijden en judoën, maar zijn verlangen naar de grasmat was zo groot dat ik er uiteindelijk geen weerstand aan kon bieden. Het wende, en door weer en wind stond ik hem toe te juichen, vaak als enige moeder tussen vele vaders. Zijn eerste doelpunt miste ik omdat ik ziek was, maar misschien scoorde hij juist omdát ik er niet was.


We doen niet mee dit keer. Gelukkig maar, nu is het minder beladen dat de collega die de befaamde voetbalpoule maakte niet meer bij ons werkt.
Ben ik nu voor Zweden? Voor Marokko?
Mais non, de Senegalese leeuwen treden dinsdag aan. 

Allez, les lions de Teranga!

Konijn en ik

We luisterden vroeger zo vaak naar de lp Bah, september, dat ik de liedjes nog steeds stuk voor stuk kan meezingen. Een musical uit mijn geboortejaar over het begin van het nieuwe schooljaar.

Konijn en ik gaat over een jongetje dat níet naar een ver buitenland op vakantie is geweest, zoals de meeste van zijn klasgenoten, maar ook niets heeft gemist. 

Zijn konijn zorgde voor meer dan genoeg speelplezier.

Mijn eigen jongetje heeft maar liefst twee konijnen, én een vriendin. Of eigenlijk een vriendin die graag konijnen wilde, dus al snel vulden twee grote kooien hun paleisje. 

Hubby was wat agressief, en Vriend dolf al snel het onderspit. Het ging er hard aan toe, tot het bloed tegen de muren zat.
Vriend ging naar de opvang. Hubby moest op les om te resocialiseren. En mocht een nieuwe vriendin uitzoeken. Al snel had hij sjans van een prachtige meid, maar hij negeerde haar straal.
Agnes werd de gelukkige. Dat ze aan een oog blind was maakte hem niet uit.
Vriendschap laat zich niet dwingen. Dat is er, of dat is er niet.

Samenwonen

Opeens gaat het snel. Van een appartement dat hij moest delen met drie huisgenoten naar een appartement voor zichzelf. O nee, er komt toch nog iemand bij. Zijn prille liefde trekt bij hem in. Of hij bij haar. Nu wordt mijn status van schoonmoeder, ook wel schoonmonster genoemd, weer wat serieuzer.

Het zal passen en meten worden. Zijn spullen en haar spullen gaan de strijd met elkaar aan om een nieuw geheel te vormen. 

Het zal best even wennen zijn, om met elkaar een huishouden draaiende zien te houden. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat het ze gaat lukken. En het scheelt natuurlijk dat (schoon)moeder nu in de buurt woont.

Blauwdruk

Dertien jaar was hij, toen ik zijn puberlichaam schilderde. Deels ingevuld, deels blauwdruk. Volgende maand wordt hij vijfentwintig. Hij heeft het leven inmiddels in al zijn facetten leren kennen.

Voor zijn verjaardag heeft hij een tatoeage gevraagd. Die ik voor hem ontwerp. Een Afrikaanse baobab, met aan de ene kant de Nederlandse leeuw en aan de andere kant de Senegalese gaiende. Ik ga er mijn ontzettende best op doen.

Het woord halfbloed kennen wij niet. Dubbelbloed moet het zijn. En ik ben ervan overtuigd dat hij de kracht van beide leeuwen in zich heeft verenigd.

Nederland, oh Nederland naast Senegal, sunu rew. Het kan.