Verbinding

Hij was de kluts kwijt, en eerlijk gezegd ik ook wel een beetje.

Het tweepersoonsbed waar poeslief overdag zo graag op lag te soezen was verdwenen. Hij durfde niet meer in de kale kamer te komen.

Een verdieping hoger stond het logeerbed, ook daar kwam hij graag. Behalve logeerkamer was dit ook mijn strijkkamer, en de bokszak van M. hing er verankerd aan het plafond. De resten van zoon X. die hij niet had mee willen nemen toen hij ruim twee jaar geleden het huis uit ging, maar die óók niet weg mochten, lagen op plankjes aan de muur en stonden in dozen op de grond.

Twee half onttakelde kamers werkten niet mee aan de verwerking van het Lege Nest Syndroom. Wat moesten we met al die ruimte nu ook dochter F. het ouderlijk huis had verlaten?

Ik besloot het rigoureus aan te pakken. De logeer/strijk/bokskamer zou het domein van M. worden. Die bokszak was immers niet zo makkelijk te verplaatsen, en sporten was de laatste maanden zijn middle name geworden. Hier kon hij zich lekker uitleven.

Het logeerbed werd uit elkaar geschroefd, flink afgelapt en een verdieping lager weer in elkaar gezet. De boeken en dozen in plukjes naar beneden gesjouwd. Mijn benen kregen een goede work-out door al het traplopen. De stofzuiger werkte op volle toeren en de huid op mijn handen werd rimpelig van het sop. Van huishoudhandschoenen heb ik nooit gehouden.

Het nieuwe zijdezachte mandje dat ik in de woonkamer voor het ontdane poezebeest had neergezet werd straal voorbijgelopen.

Aan het eind van dag 1 stond het logeerbed op zijn plaats en lagen er stapels uit te zoeken zooi, maar in ieder geval in de juiste kamer. De deur van de nog in te richten, maar schoon opgeleverde sportkamer kon dicht.

Dag 2 gebruikte ik om de boekenkast van F. leeg te halen, schoon te maken en opnieuw  in te richten. De kinder- en jeugdboeken werden afgestoft en in volgorde van grootte neergezet. De diverse mandjes en bakjes met make-up, nagellak en sieraden die niet in haar nieuwe onderkomen pasten kieperde ik om in een grote mand die het predikaat 'Verder uit te zoeken' kreeg. Op de vrijgespeelde planken kwamen de boeken en PC-spelletjes van zoon X.

In de enorme kledingkast, die te groot was geweest om mee te verhuizen, lag een deel van dochters garderobe. Zo kon ze nog eens wisselen. De lege ruimte vulde ik met de dozen die ik jaren geleden voor mijn kinderen maakte, met de restanten van hun peuter-,kleuter- en basisschooljaren. 

Ook de herinneringen aan de vader van mijn kinderen kregen een plaats in de kast. Brieven, cassettebandjes met live-opnamen, krantenknipsels met recensies, foto's. Al het waardevolle dat we uit zijn huis hadden weten te redden op de dag dat hij naar Touba werd gebracht.

's Avonds ontdekte poes R. het logeerbed.
Het klopte weer: mijn derde kind zorgde voor de verbinding tussen verleden en heden.

Witte raven

Ik ben niet vaak verhuisd in mijn leven: drie keer om precies te zijn. Van de eerste keer weet ik nagenoeg niets, ik was anderhalf jaar oud.
De tweede en de derde keer nam ik een doosje met pocketboeken mee. Van de Pinas- naar de Pruimenstraat, en vervolgens van Tuindorp naar Almere.

Vierentwintig ponyboekjes uit de Valkenserie van B.V. Uitgeversbedrijf Het Goede Boek te Huizen.
Vijf Wipneus en Pims van Uitgeverij J. Schenk N.V., helemaal uit Maastricht. Twee stukgelezen boekjes van de Noord-Hollandse Uitgeverij Kluitman.
Het meest dierbaar zijn mij echter de twee series Witte Raven-boekjes. De ene bestaande uit alweer ponyboeken, maar nu geschreven met een subtiele humor die mij zelfs op jonge leeftijd niet ontging, en waardoor ik mij nu nog zinnen woordelijk kan herinneren.

De andere serie is een bijzondere. Vier deeltjes kreeg ik van zus M. bij een van haar verhuizingen overgedragen, ik moest er vooral zuinig op zijn. Ze lagen haar na aan het hart, een van de deeltjes was zelfs gesigneerd door de piepjonge schrijfster.

Ook ik raakte in de ban van het waargebeurde verhaal van het Valkenburgse meisje Irmgard Smits, dat op tienjarige leeftijd wegens TBC moest worden opgenomen in een sanatorium. Ik smulde van de avonturen die ze daar beleefde met haar paviljoengenootjes, en huilde tranen met tuiten toen de lieve Josje stierf.

De laatste twee deeltjes kocht ik zelf. Twee andere deeltjes Irmgard ontbreken. Net als zus M.
De belofte zuinig te zijn op haar pockets heb ik gelukkig kunnen inlossen.

Irmgard woont tegenwoordig in Groningen en bekleedt een managementfunctie in de zorg.

Zilvervisjes

Tien jaar geleden kwamen we in Almere wonen. Ik was op slag verliefd op de eerste woning die we bezichtigden, maar ons bod werd helaas niet geaccepteerd. We zochten verder, en na een aantal nee's belandden we bij een woning die wel naar onze zin was, en bovendien betaalbaar.
Opgetogen reden we nog even naar het dorp, want wie weet zou dit onze nieuwe woonplaats worden. We vergisten ons en kwamen als onnozele Amsterdammers met de auto op de busbaan terecht.

Op de markt werd mijn blik getrokken naar een krijtbord dat pontificaal voor de deur van de drogist stond.
Heeft u last van zilvervisjes? was er in zwierige letters op geschreven. Ik kreeg de rillingen, en zag in mijn beleving hele scholen wegschieten in wat onze nieuwe douche en ons nieuwe toilet zou worden.
We zijn maar een visje bij de kraam op de markt gaan eten en hebben ons niet laten afschrikken.

Ik ben in ons Almeerse huis nooit een zilvervisje tegengekomen, maar het bord staat tien jaar later nog steeds voor de deur van drogist 't Amsterdammertje.

Samenwonen

Opeens gaat het snel. Van een appartement dat hij moest delen met drie huisgenoten naar een appartement voor zichzelf. O nee, er komt toch nog iemand bij. Zijn prille liefde trekt bij hem in. Of hij bij haar. Nu wordt mijn status van schoonmoeder, ook wel schoonmonster genoemd, weer wat serieuzer.

Het zal passen en meten worden. Zijn spullen en haar spullen gaan de strijd met elkaar aan om een nieuw geheel te vormen. 

Het zal best even wennen zijn, om met elkaar een huishouden draaiende zien te houden. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat het ze gaat lukken. En het scheelt natuurlijk dat (schoon)moeder nu in de buurt woont.

De verhuizing

Dit weekend is het zover. Na twaalf jaar in het huis te hebben gewoond waar hun drie kinderen opgroeiden van (bijna) middelbareschoolkinderen tot (bijna) afgestudeerden.
Waar veel werd gelachen, maar ook werd gehuild toen er slechte berichten kwamen.
Waar verjaardagen en andere hoogtepunten royaal werden gevierd met grote schalen dampende lasagne en lekkere wijnen.
Waar kat Kiko op een dag zwaargewond in de garage werd aangetroffen en verder door het leven moest met drie poten.
Waar spelletjes werden gespeeld tijdens Oud & Nieuw, met legendarische prijzen voor winnaars en verliezers.
Waar zus P. in de tuin een reuzensmak van de keukentrap maakte.
Waar vriendjes en vriendinnetjes, vrienden en vriendinnen, altijd welkom waren.
Waar een ongehoorzaam neefje in huis werd genomen en huiswerkbegeleiding op maat kreeg.
Waar veganistische recepten werden uitgeprobeerd voor nicht M.
Waar zorgen waren om een kind dat uiteindelijk halfbevroren uit een park werd gevist en de dag erna toch gezellig aan de paasbrunch verscheen.

Waar het hele koor, de hele jaargroep of het hele team leidinggevenden werd uitgenodigd voor een driegangendiner.
Waar een vijver in de tuin werd aangelegd en weer werd dichtgegooid.
Waar de zeikburen voor ergernis zorgden.
Waar een dikke kaars werd gebrand op de avond dat zus M. ons verliet.
Waar een Nederlandse speelfilm werd opgenomen.
Waar niet alleen door de kinderen hard werd gestudeerd en gewerkt.
Waar werd geklust en opgeknapt door zwager R., want twaalf jaar geleden was het er behoorlijk uitgewoond.
Waar oma's negentigste verjaardag-terwijl-ze-er-niet-meer-is werd gevierd.
Waar werd ontrommeld totdat zus P. dacht dat ze geen rommel meer had.
Waar toch weer rommel binnensloop als ze even niet oplette.
Waar al die spullen werden ingepakt en stukje bij beetje, in naar-dode-kuikentjes-ruikende eierdozen, naar de nieuwe woning werden verscheept.




Dit weekend gaan ze echt over naar het nieuwe huis, op het nieuwe, onontgonnen land, hun nieuwe leven tegemoet. Ik weet zeker dat het daar net zo fijn wordt.