Kern

De lockdown deed mij goed. De beperking bracht overzicht en focus, maar ik moest nog een stapje verder: in quarantaine. Twee nachten bracht ik door in het logeerbed, maar toen duidelijk werd dat niet alleen M., maar ook ik positief getest was, konden we gezellig samen in isolatie.

Natuurlijk baalde ik ervan dat we de kinderen niet zagen met kerst. Dat ik vader niet kon bezoeken op de vrijdag. Dat ik niet even bij Albert Heijn naar binnen kon lopen voor een netje mandarijnen. 

Maar het was zoals het was en we maakten er het beste van.

Het thuiswerken was ik inmiddels gewend en de boodschappen liet ik ook al een tijdje door Picnic bezorgen . Ik smokkelde op een verantwoorde manier met de regels en wandelde 's morgensvroeg in alle stilte en het pikkedonker door de wijk. Het Zweedse kerstdiner en de cadeautjes zette ik op twee verschillende dagen op twee verschillende adressen voor de deuren van mijn kinderen neer.

Steeds meer ruimde ik op. Ik ordende en sorteerde. Maakte twee vakken in de boekenkast leeg, mestte mijn kledingkast uit en ging met een stofkam door mijn ateliertje. Met de spullen verdwenen er taken en een teveel aan mogelijkheden. Tegelijkertijd ordende ik mijn gedachten en ontstond er ruimte in mijn hoofd.

Schrijven aan mijn verhaal, af en toe een tekening, één boek tegelijk lezen en een paar keer per week wandelen. Familie. Het huis. Mijn werk. Genoeg om me het komende jaar mee bezig te houden. Nu nog even die restverschijnselen van het virus kwijtraken en dan kunnen we hopelijk weer snel van onze dierbaren genieten. 

Terug naar de kern. Een goed nieuwjaar.

 Handdoekje

Het einde van het jaar nodigt traditioneel uit tot opruimen, weggooien. Ontrommelen. Het opbergen van het versgestreken beddengoed geeft aanleiding tot het uitmesten van de kast op de overloop. Twee tasjes voetbalkleding van zoon X., niet-passende dekbedovertrekken, nog wat kledingstukken van de vader van mijn kinderen die viereneenhalf jaar geleden een plekje moesten krijgen.

Twee handdoekjes uit mijn ouderlijk huis in de Pinasstraat. Ik zie de wc weer voor me,  met de doortrekpijp die eind jaren zestig hypermodern was, maar die nu in geen enkel toilet meer te vinden is. Naast het piepkleine wasbakje met het stuk Unicura- of Palmolive-zeep hing een gastendoekje, dat niet alleen door gasten werd gebruikt. 

Het zou niet misstaan in een toilet anno 2020.

Verbinding

Hij was de kluts kwijt, en eerlijk gezegd ik ook wel een beetje.

Het tweepersoonsbed waar poeslief overdag zo graag op lag te soezen was verdwenen. Hij durfde niet meer in de kale kamer te komen.

Een verdieping hoger stond het logeerbed, ook daar kwam hij graag. Behalve logeerkamer was dit ook mijn strijkkamer, en de bokszak van M. hing er verankerd aan het plafond. De resten van zoon X. die hij niet had mee willen nemen toen hij ruim twee jaar geleden het huis uit ging, maar die óók niet weg mochten, lagen op plankjes aan de muur en stonden in dozen op de grond.

Twee half onttakelde kamers werkten niet mee aan de verwerking van het Lege Nest Syndroom. Wat moesten we met al die ruimte nu ook dochter F. het ouderlijk huis had verlaten?

Ik besloot het rigoureus aan te pakken. De logeer/strijk/bokskamer zou het domein van M. worden. Die bokszak was immers niet zo makkelijk te verplaatsen, en sporten was de laatste maanden zijn middle name geworden. Hier kon hij zich lekker uitleven.

Het logeerbed werd uit elkaar geschroefd, flink afgelapt en een verdieping lager weer in elkaar gezet. De boeken en dozen in plukjes naar beneden gesjouwd. Mijn benen kregen een goede work-out door al het traplopen. De stofzuiger werkte op volle toeren en de huid op mijn handen werd rimpelig van het sop. Van huishoudhandschoenen heb ik nooit gehouden.

Het nieuwe zijdezachte mandje dat ik in de woonkamer voor het ontdane poezebeest had neergezet werd straal voorbijgelopen.

Aan het eind van dag 1 stond het logeerbed op zijn plaats en lagen er stapels uit te zoeken zooi, maar in ieder geval in de juiste kamer. De deur van de nog in te richten, maar schoon opgeleverde sportkamer kon dicht.

Dag 2 gebruikte ik om de boekenkast van F. leeg te halen, schoon te maken en opnieuw  in te richten. De kinder- en jeugdboeken werden afgestoft en in volgorde van grootte neergezet. De diverse mandjes en bakjes met make-up, nagellak en sieraden die niet in haar nieuwe onderkomen pasten kieperde ik om in een grote mand die het predikaat 'Verder uit te zoeken' kreeg. Op de vrijgespeelde planken kwamen de boeken en PC-spelletjes van zoon X.

In de enorme kledingkast, die te groot was geweest om mee te verhuizen, lag een deel van dochters garderobe. Zo kon ze nog eens wisselen. De lege ruimte vulde ik met de dozen die ik jaren geleden voor mijn kinderen maakte, met de restanten van hun peuter-,kleuter- en basisschooljaren. 

Ook de herinneringen aan de vader van mijn kinderen kregen een plaats in de kast. Brieven, cassettebandjes met live-opnamen, krantenknipsels met recensies, foto's. Al het waardevolle dat we uit zijn huis hadden weten te redden op de dag dat hij naar Touba werd gebracht.

's Avonds ontdekte poes R. het logeerbed.
Het klopte weer: mijn derde kind zorgde voor de verbinding tussen verleden en heden.