Avondbroek

Als ik thuiskom van mijn werk vind ik niets zo fijn als het aantrekken van andere kleding. Makkelijkere, lossere. Dat niet iedereen deze behoefte kent merkte ik laatst aan de lunchtafel. 'Ik heb overdag ook altijd kleren aan die lekker zitten,' zei collega B.

Laatst kochten we een nieuwe avondbroek voor vader. Want al is hij 87 jaar oud en werkt hij al 27 jaar niet meer, elke avond na het eten vindt de kledingwissel plaats. 
De broek die hij 's avonds droeg in de tijd dat hij nog naar kantoor ging vertoonde inmiddels slijtplekken. 
Ik heb het dus niet van een vreemde.

Uitstapje

Vorig jaar reisden we met vader af naar Rotjeknor als uitje voor zijn verjaardag. We zagen olifanten genieten van het water uit de brandweerslang, hyena's die verloren naast de spoorbaan heen-en-weerden en giraffen die zich verbaasden over starende mensen die blijkbaar nog nooit een giraffenjong hadden gezien.

Nu gaan we weer naar 010; als geboren en getogen Amsterdammers eigenlijk not done.
Vader heeft vandaag de respectabele leeftijd van 87 jaar bereikt en dat vieren we in de haven van Rotterdam.

Afwasgedichtjes

Ze ontstonden jaren geleden tijdens het afwassen en hij maakt ze nog steeds bijna dagelijks. Fictieve tantes en ooms spelen de hoofdrol in de gedichtjes die mijn vader schrijft, en de bizarre gebeurtenissen spelen zich af in plaatsen in heel Nederland en soms zelfs ver daarbuiten.

Tante Babs in Beetsterzwaag

Heeft een huis vol kakkerlakken

Maar, zo zegt zij, goed doorbakken

Eet ik ze maar al te graag

Tjeu, haar buurman, wil wel wedden

Dat zij zo vergiftigd wordt

Zelf houdt hij het op pissebedden

Goed gedrenkt in oude port.

Olav Hagedorn

Plusfour


Mijn vader droeg als kind een korte broek, zomer en winter. Zoals alle jongetjes. Op de middelbare school droeg hij een plusfour, die tot net iets over de knie kwam. Pas toen hij echt een jongeman was mocht hij een lange broek dragen.
Totdat ik met mijn vader de foto's bekeek die aan het begin van de oorlog waren genomen en waarop hij nog zijn korte broek droeg, had ik geen enkel idee waar de naam plusfour vandaan kwam. Vooral omdat het woord op z'n Frans wordt uitgesproken.

De verklaring is heel simpel. De uit Engeland afkomstige broek, die iets langer dan de knickerbocker is, valt tot ongeveer vier duim -tien centimeter- onder de knie. Plus vier wordt plus four.
Heel wat sjieker dan de in Nederland gebruikelijke plastische benaming drollenvanger.

Boerenpaard

We kijken foto's. Vlak voor of aan het begin van de oorlog logeerde mijn vader een week, misschien wel twee, op een boerderij in Blaricum. Hoe hij daar terecht is gekomen weet hij niet goed meer. Misschien via zijn tien jaar oudere zus Riet? Zij is niet op de foto's te zien, in tegenstelling tot mijn oma, wier aanwezigheid mijn vader zich dan weer níet herinnert. Wel weet hij alle namen nog van de zoons uit het boerengezin Calis: Gijs, Lammert, Klaas en Jan. Die laatste had vreemd genoeg een andere achternaam: Van den Akker. Een kind uit een eerder huwelijk van de boerin?

De foto's laten een gezellig gezin zien, met eromheen nog enkele vrolijke meisjes waarvan de rol niet duidelijk is. Mijn vader, als stadse jongen van 9 of 10 jaar, detoneert enigszins. Hij draagt een korte broek, tot op de knieën. Een stralend wit overhemdje met korte mouwen, een stropdas en op sommige foto's een spencer. Lange geruite kousen en nette schoenen. Ietwat gespannen zit hij op zijn paasbest op het enorme boerenwerkpaard, dat hij later ook naar het land mocht brengen.

Na enkele meters is hij weer omgekeerd.