Hamertje tik

Jaren geleden, op een ochtend in februari, voelde ik iets tintelen in mijn rechterbeen. Het ging weer weg, maar kwam ook weer terug. Na een paar maanden leek het alsof er een hele kolonie mieren door mijn been marcheerde en stuurde de huisarts mij naar de neuroloog.

Hij deed wat testjes, en op mijn verzoek werd er een MRI gemaakt. En nog een. Niets te zien, niets te vinden. Het was een nurkse, botte man en ik voelde me niet gerustgesteld. Maar ook het aardige team in het academische ziekenhuis kon mij niet zeggen waar de tintelingen vandaan kwamen. En die -bij tijd en wijle- ijskoude voet.

Teleurgesteld ging ik terug naar de net afgestudeerde huisarts, die suggereerde dat die mieren tussen mijn oren zaten. Ik moest misschien eens gaan praten met Iemand, en yoga was ook een goed idee. 

Ik deed natuurlijk al jaren aan yoga, maar breidde mijn welzijnspakket wel uit met fijne shiatsubehandelingen. De mieren bleven echter vrolijk rondhopsen in mijn rechterbeen. Ik schreef het aan de overgang toe en probeerde er zo goed en zo kwaad als dat ging mee te leven.

Op een workshop over de overgang werden de klachten van alle aanwezige vrouwen geïnventariseerd. Herkenbaar allemaal, heel herkenbaar, maar dat tintelende been hoorde toch echt niet in het rijtje thuis. 

Na een zeer ontspannen yogales, een week of wat later, sloegen de mieren op hol. Dit was de druppel. Ik ging weer naar de huisarts. Ik had gelukkig allang een andere, maar ze was niet aanwezig en ik kwam bij een vervangster terecht. Die me glazig aankeek, maar op het allerlaatste moment een ingeving kreeg. Ze had onlangs iemand met onverklaarbare migraine naar een musculoskeletale arts gestuurd, en die was daarmee geholpen. Het was een echte arts hoor, anders zou ze mij natuurlijk niet doorsturen, maar het viel wel onder de alternatieve geneeskunst. 

Neem je portemonneetje maar mee.

Dokter B. stelde aan de telefoon al bijna vast dat het vanuit mijn bekken kwam. Tijdens de eerste sessie was het meteen duidelijk dat de hele boel scheef stond en dat mijn klachten daarvandaan kwamen. 

Oké. Had ik nou zes jaar rondgelopen met iets dat in vijf behandelingen verholpen kon worden? 

De MSK-arts luisterde naar me, inventariseerde al mijn klachten en keek niet raar op bij mijn omschrijving van de mierenkolonie. Ook maakte hij een begin met het rechtzetten van mijn wervels.

's Nachts werd ik bijna huilend wakker van de pijn, maar er zat wel weer leven in mijn been en mijn voet was warm.

Een week later zette hij zwaarder geschut in. Met hamer en drevel tikte hij mijn zitbotjes op zijn plaats. Met een paar rukken aan mijn bovenbeen werd het schaambeen in de oorspronkelijke stand teruggezet. Bij het rechtzetten van de wervels in mijn nek moest ik even heel diep inademen, want daar zat een spiertje in de weg.

Ik sliep die nacht als een roos. De mieren ook.

Uitwaaien

Opeens stond ik bil aan bil met een wildvreemde vrouw. We keken elkaar in de ogen, door onze benen heen, en hielden elkaars handen vast.

Zaterdagochtend 8 uur, locatie Surfstrand. 

Achter ons, aan de rand van het strandje, kleedde een dame op leeftijd zich uit tot op haar badpak en stapte zonder aarzeling de onstuimige golven van het Gooimeer in.

Het begon zachtjes maar gestaag te regenen.De wind trok verder aan en maakte van mijn kapsel een puinhoop. 

De les werd voortijd afgebroken. Alles en iedereen zat onder het natte zand. 

Ik voelde de energie door mijn lichaam stromen. 

Met een grote glimlach stapte ik op de fiets.

Look up here

'Luister naar wat de hemel je te vertellen heeft,' was de instructie bij de yogaoefening, en we richtten ons oor naar het plafond waardoor de nekspieren werden opgerekt. Of zei ze dat niet, maar hoorde ik haar dat zeggen?

Hoorde ik daar de stemmen van zus M., van moeder, en van M., de vader van mijn kinderen?

Bowie's stem kwam er bovenuit. 

Look up here

I'm in heaven

I've got scars that can't be seen

I've got drama, can't be stolen

Everybody knows me now

Lotus

Ze was met haar zevenentachtig jaar de oudste deelneemster aan het yogaweekend. We merkten er niet zoveel van, behalve dat ze niet deelnam aan de yogalessen en soms wat steun nodig had van haar rollator. Ze was minstens zo snedig in haar opmerkingen als de rest van de groep en we moesten haar vooral bij haar voornaam noemen.

Ze had een bewogen leven gehad, met twee huwelijken van elk vijfendertig jaar. Het eerste had ze zelf beëindigd. Aan het tweede, veel betere, huwelijk was kortgeleden door de dood een einde gemaakt. 

Ze droeg nog meer doden met zich mee. Veel meer. 

Aan het begin van de oorlog was haar vader weggevoerd.

Haar moeder, zusjes en zijzelf moesten onderduiken, elk op een ander adres op de Veluwe.

De rest van de familie van zowel moeders als vaders zijde was omgebracht, op een oudoom en zijn vrouw na, die in Amerika woonden. Het was dankzij hen dat ze er goed gekleed bijliepen na de oorlog, en dat ze nu nog foto's had van de familie van haar vader.

Elke ochtend als ze onder de douche stond moest ze aan haar familie denken.

Bij de volgende yogales vormden we met onze handen een lotusbloem, symbool van de eeuwige vernieuwing van het leven.

Aggie

Er kwam opnieuw een verhaal los, vlak voor het begin van de mindfulnessyogales. Een van de cursisten moest even haar gal spuwen over de 92-jarige tante aan wie ze mantelzorg verleende. Al jarenlang ging ze, naast haar drukke baan, twee middagen in de week naar haar toe. Middagen die overvloeiden in avonden.
Tante Aggie accepteerde van niemand anders hulp. Met moeite had ze toegestaan dat er een huishoudelijke hulp kwam, maar alle andere dingen kwamen op haar schouders terecht. Ze onderhield de tuin, deed boodschappen, maakte eten klaar.
In de vakanties oefende Aggie zoveel druk op haar uit, dat ze wekelijks vanuit Overijssel terugreed naar tante in het westen.
Terwijl Aggie best nog veel zelf kon.

Ze zat in de tang. En dat wist ze. Maar Aggie had ook voor haar klaargestaan, toen ze er indertijd alleen voor stond met haar dochtertje.
Ze werd gebruikt, en ze accepteerde het. Ook dat is mindfulness.

Consuminderen

En dan moet je het in de praktijk brengen, he? Het niet-kopen, het laten staan, liggen. Het niet-online bestellen. Om te voorkomen dat de sinaasappelparten zich weer ophopen.


Het lukt, maar steeds na een bijna-vergissing.
Dat boek over storytelling heb ik echt nodig om verder te kunnen met het schrijven van mijn non-fictie roman. Maar, hé, ze hebben het ook bij de bieb.
En een paar edities van het Schrijven magazine zouden ook wel handig zijn. Je hebt dit voorjaar een hele stapel proberen te verkopen op Koningsdag en vervolgens naar de kringloopwinkel gebracht. Schrijf dat boek nou maar gewoon.
Ik heb een nieuwe winterjas nodig, en het liefst eentje van Van Alem. Probeer het nog maar een winter met je zwart-witte jack, en als het echt niet gaat is er nog wel een  goedkoper maar toch verantwoord alternatief of wacht je tot het uitverkoop is.
Kijk, er is een nieuw kookboek van Yvette uit. Je hebt uit het prachtige boek van Nadiya alleen nog maar de Cod & clementine gemaakt. En uit Classic German Baking nog helemaal niets! Alle recepten van Yvette staan online en het heet niet voor niets Nog meer uit Van Bovens oven.

Steeds weer moet ik mijzelf terugfluiten. Behalve als het gaat om geld uitgeven aan Ervaringen.
Ik ga wel lekker naar Berlijn, met de Man Zoals Er Maar Eentje Is. En een week daarna naar Londen, met I.. En in het voorjaar, een jaar na dato, mijn vijftigste verjaardag vieren. Ik koop cadeautjes en kook lekkere dingen voor vrienden en familie. Heb me al ingeschreven voor een yogaweekend in oktober 2017.
Ga dingen doen waar ik blij van word. Ga het leven vieren, zoals de opdracht luidde.


En nu maar weer door met ontrommelen.

Keuzestress

Ik vind -al mijn hele leven lang- zoveel leuk dat ik niet kan kiezen. Dus doe ik van alles een beetje. Maar wel vol overgave.
Ik stort me met een bezetenheid waar ik soms zelf bang van word op nieuwe projectjes en projecten.Waar het vandaan komt: geen idee, maar ik heb geaccepteerd dat ik niet anders in elkaar zit.

Wat natuurlijk wel jammer is, is dat ik nooit zal uitblinken in een Ding. Het Ding waarmee ik mijn Fifteen Minutes of Fame, of liever nog wat langer, zal behalen.

 

 

Maar zeg nu zelf. Wie wordt er niet vrolijk van mijn heldin Pippi Langkous, zittend op de vuurtoren van Egmond aan Zee -het dorp waar we zeven zomers lang de zomervakantie doorbrachten en waar ik ooit nog een boek over zal schrijven- terwijl de bollen breiwol als wolkjes door de lucht zweven en het schaap van de Almeerse Wolunie geduldig staat te wachten tot het geschoren wordt?
En dan heb ik het nog niet eens over de stapel ongelezen boeken die er ligt, en de onzichtbare juffrouw die achter de vuurtoren heel mindful haar yoga-oefeningen staat te doen.

Welkom op mijn blog Het zilveren randje.