Vrouwenpowerrr

Wie wil ik zijn vandaag?
De keurige dame met de parelketting?
Het lijf vol spekrollen dat zich niets aantrekt van de heersende moraal?
De zakelijke boblijn?

Nee, daar duikt ze weer op. Onder al die vrouwen uit komt ze bovendrijven: Pippilotta Victualia Rolgordijna Kruizemuntina Efraïmsdochter Langkous.
Soms stoer, soms een beetje eenzaam, altijd ontwapenend. Pippi bewijst dat je macht kunt hebben zonder die te misbruiken.
En dat, zei Astrid Lindgren, is het moeilijkste wat er is in het leven.

Voice dialogue

Bijna twee jaar lang tekende ik in mijn weektekenboek, waarvan het eerste jaar het moeilijkste jaar uit mijn leven tot dan toe bleek. Het notebook werd een waardevol bezit.
De perfectionist in mij zorgde er echter ook voor dat het niet vol te houden was, elke week een weergave in tekst en beeld van wat ik meemaakte. De laatste weken bevatten dan ook slechts geeltjes met notities over wat ik heb gedaan.

Ik volgde de workshop Teken van leven. Fijn hoor, om echt bruikbare tips te krijgen van twee bekende kunstenaars/schrijvers/illustratoren over art journaling. En F. wist wel raad met die stemmen in mijn hoofd. Geef ze maar een naam, laat ze praten met je autonome ik. Voice dialogue heet het principe, en F. kwam er de overgang mee door.

Ik haalde een boek uit de bieb en bracht het net zo snel weer terug.
Ik weet dat ik een ambtenaar in me heb, een pleaser en een Pippi. Op de middelbare school streden ze al om voorrang in mijn hoofd. Het zij zo.

Nu is het vakantie en Pippi gaat straks voluit genieten in Zweden. Die andere stemmen blijven dit keer thuis.

Inhaalfuifje

Er waren ballonnen, blauw en geel. Zweedse vlaggen aan de muur en op bierviltjes, T-shirts en stickers. Posters van scandicnoir-series met mijn hoofd erin geshopt door hem die altijd beweert niet te kunnen photoshoppen.
Een getimmerde installatie met een op kunstige wijze geschilderde Pippi in winteroutfit, meneer Nilsson op haar schouder. Op de plaats van haar gezicht een gat waar mijn gasten hun gezicht doorheen konden steken en laten fotograferen.
Er waren Vikingmannen en Vikingvrouwen. Er was een mooie speech van de Opperviking, over en voor mij.  Er werden (drink)liederen gezongen.
Er was veel familie met aanhang, er waren vrienden en collega's. Ze kwamen uit het hele land, en zelfs van ver voorbij de grenzen.

Er waren muzikanten. Mijn zoon speelde een ontroerende melodie op zijn basgitaar, begeleid op percussie door de voormalige bandleden van zijn vaders band. Mijn dochter zong. De Senegalese neef uit Malmö danste.
Er was een DJ, die wonderbaarlijk genoeg een geheel wist te maken van mijn breed uitwaaierende muzieksmaak.
Tenslotte was er een polonaise, waarbij de ontmantelde Pippi-Sarah een hoofdrol speelde.


Ik gaf een inhaalfuifje, in mijn groenblauwe panterjurk.
Voor het vieren van mijn vijftigste verjaardag was vorig jaar geen ruimte in mijn hoofd en in mijn hart. Dus deden we het nu, vlak voor de volgende verjaardag zich aandiende. Ik had het haar beloofd.

Er was vooral veel kärlek. Liefde voor hen die er waren, en voor hen die er niet meer waren.

Verborgen schatten

Opeens kwam ik de gedroogde bloemetjes weer tegen, beschermd door keukenpapier en zorgvuldig opgeborgen in de doos met spulletjes uit mijn Pippi-verzameling die niet groot genoeg zijn om te kunnen staan. Een zekere logica voor de opbergplaats was er wel, want de bloemetjes had ik geplukt op Gotland, het eiland voor de Zweedse kust waar een groot deel van de Pippi-films is opgenomen.

Waar ik in haar sporen door Brunnsporten liep, de poort waar Pippi op Kleine Witje het middeleeuwse  stadje Visby binnenreed. Waar we de oorspronkelijke plek van Villa Kakelbont zagen, maar waar we niet, om het beeld zuiver te houden, naar pretpark Kneippbyn gingen waar de villa nu staat.

Waar we boven op de Lummelunda grotten liepen, waar Pippi zich met Tommy en Annika schuilhield. Waar we op het strand van Tofta lagen, en ik in mijn verbeelding het piratenschip van Bloed-Sven en Messen-Jochem zag komen aanvaren. Waar we door de schilderachtige straatjes met de ontelbare stokrozen wandelde, waar Pippi fietste met alleen een stuur in handen. Waar we omhoog keken naar de daken van de huizen op Klinttorget, het pleintje waar bijna vijftig jaar eerder een touw gespannen was en Pippi haar circuskunstjes deed. Waar we de torenspits van het kerkje zagen waaraan de luchtballon bleef haken.

De bloemetjes en grassen zijn aardig ingedroogd. Aan de hand van afbeeldingen op een Zweedse website die is gewijd aan Gotlands flora kan ik er met moeite een aantal herkennen. Misschien dat Carl von Linné, die als plantkundige veel van zijn tijd besteedde aan het in kaart brengen van de Zweedse flora, zich omdraait in zijn graf, maar ik heb mijn verborgen schatten een naam kunnen geven.

Pippi

De zomer is het warmste

Dat merk je 's winters pas

Want in de kou bedenk je

Hoe fijn het 's zomers was

uit de film: Pippi Langkous gaat op reis (1971)

Keuzestress

Ik vind -al mijn hele leven lang- zoveel leuk dat ik niet kan kiezen. Dus doe ik van alles een beetje. Maar wel vol overgave.
Ik stort me met een bezetenheid waar ik soms zelf bang van word op nieuwe projectjes en projecten.Waar het vandaan komt: geen idee, maar ik heb geaccepteerd dat ik niet anders in elkaar zit.

Wat natuurlijk wel jammer is, is dat ik nooit zal uitblinken in een Ding. Het Ding waarmee ik mijn Fifteen Minutes of Fame, of liever nog wat langer, zal behalen.

 

 

Maar zeg nu zelf. Wie wordt er niet vrolijk van mijn heldin Pippi Langkous, zittend op de vuurtoren van Egmond aan Zee -het dorp waar we zeven zomers lang de zomervakantie doorbrachten en waar ik ooit nog een boek over zal schrijven- terwijl de bollen breiwol als wolkjes door de lucht zweven en het schaap van de Almeerse Wolunie geduldig staat te wachten tot het geschoren wordt?
En dan heb ik het nog niet eens over de stapel ongelezen boeken die er ligt, en de onzichtbare juffrouw die achter de vuurtoren heel mindful haar yoga-oefeningen staat te doen.

Welkom op mijn blog Het zilveren randje.