De droom

Ik zit achter een houten bureau, in een verder lege kamer. Voor mij, in de deuropening staat een vrouw met een mooie witte blouse aan, zonder hoofd. Ik ben het zelf.

 

Ze komt naar me toe gelopen. Ik sta op en op het moment dat ze vlak bij mij is voel ik hoe haar lichaam in het mijne opgaat.

Ik word meegezogen in een enorme draaikolk en voel de grond onder mijn voeten verdwijnen.

Dan schrik ik wakker en denk te weten hoe het is om dood te gaan.

De rotonde

Er waren geen regels. Iedereen deed wat hij dacht dat nodig was om te komen waar hij wilde zijn. Wat daardoor natuurlijk niet lukte.


Zwart-gele taxi's.
Geiten en schapen.
Stinkende brommers.
Oranje-blauwe car rapids.
Gebutste personenauto's.
Charrettes met uitgemergelde paarden ervoor.
Vrouwen -altijd prachtig gekleed, ondanks hitte, stof en vuil- met wasteilen vol handelswaar op hun hoofd en een sliert kinderen achter zich aan.


Getoeter en verwensingen. En daar tussenin de dorpsidioot die dacht het verkeer te kunnen regelen.

We belandden in een verkeersinfarct, op de avond voor het Suikerfeest, kilometers voordat we de buitenwijken van Dakar zouden bereiken.
Toen we na uren file door konden rijden, vloog onze taxi met een rotvaart over een betonnen wegafscheiding en verloor diverse onderdelen.
De chauffeur verblikte noch verbloosde en bracht ons veilig thuis.

Onttroond

De eerste jaren dat we in Almere woonden was hij de koning van de buurt. Met zijn gevaarlijke blik, dito naam en indrukwekkende zwarte neus hield hij de buurtkatten op afstand. Als er gevochten moest worden was hij de winnaar. Altijd. Totdat er een jaar of wat geleden een rode kat ten tonele verscheen. Of eigenlijk twee, die een bondje vormden en die we niet uit elkaar konden houden. Het werd Rood tegen Zwart-wit, en Rover moest zijn territorium prijsgeven aan zijn belagers.

Sinds de zomer wordt hij regelmatig afgehaald door een vervaarlijk uitziende zwarte poes, die hem opwacht bij de schuttingdeur. Het liefst zou zij bij ons willen wonen, en we weten niet goed of het zijn vriendin is of een valse dame die zijn plek wil inpikken.

 

In elk geval kwam Rover thuis met flinke bijtwonden naast zijn staart. Die niet vanzelf dichtgingen, maar ook nog gingen ontsteken zodat een dierenartsbezoekje niet meer te vermijden was.  Vanaf de speciale kattenparkeerplaats in de wachtkamer keek hij beteuterd naar de zenuwachtige chihuahuapup die luisterde naar de naam Bowie. Telkens als de deur van de behandelruimte open ging verstarde hij. Eenmaal aan de beurt kon hij nog even laten zien dat er met hem niet te sollen viel. De dierenarts en haar assistente moesten hem in de houdgreep nemen om de wond te kunnen bekijken en te ontsmetten.

De antibiotica toedienen is geen enkel probleem. Verstopt in een bolletje Easypill gaat het erin als een Kinderei.

Eten is namelijk nog steeds zijn beste vriendin.

De verhuizing

Dit weekend is het zover. Na twaalf jaar in het huis te hebben gewoond waar hun drie kinderen opgroeiden van (bijna) middelbareschoolkinderen tot (bijna) afgestudeerden.
Waar veel werd gelachen, maar ook werd gehuild toen er slechte berichten kwamen.
Waar verjaardagen en andere hoogtepunten royaal werden gevierd met grote schalen dampende lasagne en lekkere wijnen.
Waar kat Kiko op een dag zwaargewond in de garage werd aangetroffen en verder door het leven moest met drie poten.
Waar spelletjes werden gespeeld tijdens Oud & Nieuw, met legendarische prijzen voor winnaars en verliezers.
Waar zus P. in de tuin een reuzensmak van de keukentrap maakte.
Waar vriendjes en vriendinnetjes, vrienden en vriendinnen, altijd welkom waren.
Waar een ongehoorzaam neefje in huis werd genomen en huiswerkbegeleiding op maat kreeg.
Waar veganistische recepten werden uitgeprobeerd voor nicht M.
Waar zorgen waren om een kind dat uiteindelijk halfbevroren uit een park werd gevist en de dag erna toch gezellig aan de paasbrunch verscheen.

Waar het hele koor, de hele jaargroep of het hele team leidinggevenden werd uitgenodigd voor een driegangendiner.
Waar een vijver in de tuin werd aangelegd en weer werd dichtgegooid.
Waar de zeikburen voor ergernis zorgden.
Waar een dikke kaars werd gebrand op de avond dat zus M. ons verliet.
Waar een Nederlandse speelfilm werd opgenomen.
Waar niet alleen door de kinderen hard werd gestudeerd en gewerkt.
Waar werd geklust en opgeknapt door zwager R., want twaalf jaar geleden was het er behoorlijk uitgewoond.
Waar oma's negentigste verjaardag-terwijl-ze-er-niet-meer-is werd gevierd.
Waar werd ontrommeld totdat zus P. dacht dat ze geen rommel meer had.
Waar toch weer rommel binnensloop als ze even niet oplette.
Waar al die spullen werden ingepakt en stukje bij beetje, in naar-dode-kuikentjes-ruikende eierdozen, naar de nieuwe woning werden verscheept.




Dit weekend gaan ze echt over naar het nieuwe huis, op het nieuwe, onontgonnen land, hun nieuwe leven tegemoet. Ik weet zeker dat het daar net zo fijn wordt.

Consuminderen

En dan moet je het in de praktijk brengen, he? Het niet-kopen, het laten staan, liggen. Het niet-online bestellen. Om te voorkomen dat de sinaasappelparten zich weer ophopen.


Het lukt, maar steeds na een bijna-vergissing.
Dat boek over storytelling heb ik echt nodig om verder te kunnen met het schrijven van mijn non-fictie roman. Maar, hé, ze hebben het ook bij de bieb.
En een paar edities van het Schrijven magazine zouden ook wel handig zijn. Je hebt dit voorjaar een hele stapel proberen te verkopen op Koningsdag en vervolgens naar de kringloopwinkel gebracht. Schrijf dat boek nou maar gewoon.
Ik heb een nieuwe winterjas nodig, en het liefst eentje van Van Alem. Probeer het nog maar een winter met je zwart-witte jack, en als het echt niet gaat is er nog wel een  goedkoper maar toch verantwoord alternatief of wacht je tot het uitverkoop is.
Kijk, er is een nieuw kookboek van Yvette uit. Je hebt uit het prachtige boek van Nadiya alleen nog maar de Cod & clementine gemaakt. En uit Classic German Baking nog helemaal niets! Alle recepten van Yvette staan online en het heet niet voor niets Nog meer uit Van Bovens oven.

Steeds weer moet ik mijzelf terugfluiten. Behalve als het gaat om geld uitgeven aan Ervaringen.
Ik ga wel lekker naar Berlijn, met de Man Zoals Er Maar Eentje Is. En een week daarna naar Londen, met I.. En in het voorjaar, een jaar na dato, mijn vijftigste verjaardag vieren. Ik koop cadeautjes en kook lekkere dingen voor vrienden en familie. Heb me al ingeschreven voor een yogaweekend in oktober 2017.
Ga dingen doen waar ik blij van word. Ga het leven vieren, zoals de opdracht luidde.


En nu maar weer door met ontrommelen.

Harleveens

De uitspraak kwam van oma van vaderskant, en werd nog decennia erna in het ouderlijk huis gebruikt: Je ziet er een beetje Harleveens uit.
Mijn moeder bedoelde dan dat je kleding niet bij elkaar paste of een armoedige indruk gaf.
Lang heb ik gedacht dat het woord een contaminatie was van Harlingen en Heerenveen: een verhaspeling van twee plaatsnamen.

Er blijkt echter een dorpje in Zuid-Holland te zijn dat de naam Aarlanderveen  draagt, – in de wandeling Aarleveen –, dat vroeger afgezonderd lag en daardoor wat achter bleef in de algemene beschaving.  Zoiets als wat wij de rimboe noemden, waarmee we het Floradorp bedoelden.
Op zijn (oud) Aarleveensch, ofwel Harleveens wilde dus niets anders zeggen dan ouderwets, boers, zonderling of ongemanierd.

Ik geloof niet dat mijn moeder op de hoogte was van deze achtergrond. Maar de uitdrukking houden we erin.

Liefs uit Londen

Voor G'tje uit het London Tate xx schreef ze in haar sierlijke handschrift op het witte geeltje, dat vastgeplakt zit op een mapje prijzig aquarelpapier. Driehonderdtwintig grams, A5, gemaakt van katoenen lompen uit India.
Haar laatste reisje naar London, nu twee jaar geleden.
Het papier heeft lang onaangeroerd op mijn werktafel gelegen. Te mooi, te kostbaar om het te verknoeien. Ik maakte er alleen een kerstkaart van, voor haar, met een afbeelding naar Andy Warhol. Ons bijna jaarlijkse grapje.

Nu durf ik weer. Ik ben nergens meer bang voor, het ergste is immers al gebeurd. Over twee maanden loop ik door Londen, met haar geliefde. We zullen het Tate bezoeken en haar naam noemen.