Almeerse Wolunie

Het initiatief trok de aandacht van eerst de lokale en daarna de landelijke pers. In 2014 werd de Almeerse Wolunie opgericht. Als breister deed dit feit mijn hart sneller slaan. Wat een leuk idee, om opnieuw wolverwerkende industrie in Nederland op te starten. Het zag er allemaal heel erg fancy uit: er was een ontwerpbureau in de arm genomen dat de vormgeving deed en de machines had ontwikkeld om de wol van de kudde Romney-schapen te kunnen verwerken.
Ik meldde mij aan als lid, en vrijwel direct daarna ook als gastvrouw. Behalve voor het volgen van de workshops Wassen & selecteren, Kaarden, Vilten en Verven van de wol was ik dus voortaan ook vrijwillig op de zondag aanwezig in de schaapskooi om samen met een aantal andere wolaholics het bijbehorende infopunt en winkeltje te bestieren.

Het viel niet mee. De schaapskooi was koud, de schapen stonden een eind weg in het Kromslootpark, dus echt gezellig was het er ook niet. Er kwam geen hond, en als er iemand kwam moesten we vertellen dat de design-kaardfietsen nog niet helemaal naar behoren functioneerden en dat bezoekers ook niet zomaar de schaapskooi in mochten. Er was gehannes met de kas en gedoe over de verdere invulling van de Wolunie.

Thuis waste ik de wol die we hadden geselecteerd, waardoor het nog dagen naar schaap rook in de badkamer. Het kaarden was zwaar, maar het vilten leverde weer veel lol op en met het verven ontstond er een waar kunstwerk van mijn gevilte lapje. Eigenlijk moest er een lampenkapje van worden gemaakt, maar daar was geen tijd meer voor en de poes vond het zo'n lekker kleedje dat hij er nu nog steeds op ligt.

Een aantal jaren verder heeft de Wolunie een slag gemaakt. Er zijn verdiepingsworkshops, zelfdagen en lezingen. Er is een stadsakker waar planten groeien die voor de kleurstoffen zorgen. De website ziet er zo strak uit dat ik er bijna spijt van heb mijn wol aan de wilgen te hebben gehangen. Er is een vacature voor een Bestuurslid Activiteiten. Zal ik?

Friskast

Ik kreeg een mailtje dat mijn cursus ten einde liep. O jee, en ik had het in augustus laten hangen toen ik in Zweden met mijn mond vol tanden stond en de moed mij daarna behoorlijk in de schoenen was gezakt.
Er was een optie om de cursus kosteloos met een half jaar te verlengen. Dus nu heb ik in de auto weer gezelschap van een vrolijke Zweedse dame en een strenge Nederlandse heer die mij via cd's de beginselen van det där svåra språket proberen bij te brengen.

We zijn bij de stellende, vergelijkende en overtreffende trap. Opeens vallen er weer wat puzzelstukjes op hun plaats. En glimlach ik bij het woord friskast, dat niets te maken heeft met een kast vol fris of een vrieskast, maar gewoon de overtreffende trap van frisk, gezond, is.

Wat een bak

We konden natuurlijk niet achterblijven: ook op het werk scheiden we tegenwoordig het afval. Onder het motto: Wat een bak - we gaan scheiden werden op de laatste avond van februari alle prullen- en papierbakken bij de werkplekken weggehaald. De volgende dag stond er een groot gevaarte naast het damestoilet, met vier openingen. Voor papier, plastic, bekers en restafval. De koffiebekertjes verdwijnen bij een voldoende hoeveelheid met zak en al bij het restafval, maar dat schijnen ze er later weer uit te kunnen vissen.

Rondom de bureaus ontstaan er op microniveau afvalinzamelingssystemen. Theezakjes, klokhuizen, mandarijnenschillen en nietjes worden in geïmproviseerde bakjes en kartonnetjes verzameld en met grote regelmaat naar het scheidstation gebracht. Waarbij je natuurlijk punten kunt scoren door het afval van je naaste collega mee te nemen. Een enkeling staat vertwijfeld met een sluitstrip van een boterhamzakje in de hand (plastic of restafval?), maar over het algemeen verloopt het doorlopende inzamelproces moeiteloos.
Niet iedereen kan er aan wennen. Al op dag twee werd de eerste ouderwetse prullenbak onder een bureau gesignaleerd.

Een puntzakje Durf

Lang, lang geleden liet mijn moeder jaargangen Okki's en Taptoes inbinden tot dikke boeken met een harde, grijsgewolkte kaft. We lazen ze nog jaren, tot we alle stripjes van De verstrooide professors en Ali Baba uit het hoofd kenden.
In een van die dikke boeken stond een mooi kort verhaal over een jongetje dat niet van de duikplank durfde en daarom van de drogist, die door zijn moeder was ingelicht, een puntzakje Durf kreeg. Wat niets anders dan droppoeder bleek te zijn, maar toen had het zijn werk al gedaan en wist het jongetje dat je je angsten kunt overwinnen.

Het puntzakje Durf heb ik niet meer nodig, maar het verhaal is een mooi houvast in een soms wiebelend bestaan.

Vapeurs

Koud, warm, heet.

Koud, warm, heet.

Wie heeft dit in vredesnaam uitgevonden.

Het dekbed eraf, het dekbed er weer op.

Het dekbed eraf, het dekbed er weer op.

Mindful blijven denken. Er is warmte, warmte. 

Mijn voeten zoeken een koud stukje bed. 

Het lichamelijk ongemak strijdt met het verdriet, dat 's nachts zoveel schrijnender verschijnt.

Het is zoals het is en het gaat zoals het gaat.
Er is weerstand. Veel weerstand.

Tegen de ochtend val ik in slaap.

Veertigdagentijd

Gisteren was het Mardi Gras in New Orleans, en Fettisdagen in Zweden. De betekenis is hetzelfde: Vette Dinsdag, de laatste dag dat je je nog te buiten mag gaan aan het onzedige carnaval of ongans mag eten aan semlor, de Zweedse kardemombollen gevuld met spijs en slagroom. Voor koning Adolf Frederik was het in 1771 meteen zijn laatste dessert, hij stierf na het eten van veertien van deze zoete bollen.
Christelijk Nederland vierde gisteren Vastenavond. En nu is het Aswoensdag, waarbij er een kruisje op je voorhoofd wordt getekend, van de tot as verbrande palmtakjes van het jaar ervoor.
De veertigdagentijd begint. Voor de christenen een periode van matigen, bezinnen, boete en inkeer, tot aan het belangrijke paasfeest. Van stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren.

Het katholiek gedachtengoed hang ik al lang niet meer aan. Veertig dagen matigen lijkt mij echter geen gek idee, al is het alleen maar om de winterkilo's kwijt te raken en met Pasen goed voor de dag te komen. Mijn moeder sloeg vroeger in deze periode wat lekkers af als het op haar werk bij de Sociale Verzekeringsbank werd aangeboden. Mijn vader rookte wat minder en kreeg zelfs een boterham minder mee naar kantoor. Kijk, daar kunnen we vast mee beginnen. En als we het echt niet volhouden is er altijd nog Halfvasten, om te vieren dat de veertigdagentijd halfweg is. Waarbij iedereen weer heerlijk los mag gaan.

Back to basic

Ik zoek me suf naar een goedkoop huisje voor de zomervakantie. Ik dwaal via Limburg, de Ardennen, Noord-Duitsland en Denemarken steeds verder af van het oorspronkelijke plan en vind mijzelf weer terug op websites met sommarhus op Åland. Nee, dat zouden we niet doen, terug naar af.
En wat heerlijk om te merken dat je in je hoofd al enorme bedragen hebt uitgegeven, maar dat dit niet terug te zien is op je bankrekening.
Ik reserveer een huisje in de bossen van Drenthe voor deze zomer, de Zweedse zonsondergangen verzin ik er zelf wel bij.