Onverwacht comfort

Alle huisjes die we tot nu toe in Zweden huurden hadden wel iets vreemds. Een dermate laag plafond dat je er claustrofobisch van werd, dertien verschillende soorten bloemetjesbehang, drie bedden naast elkaar waaruit je één behoorlijke moest construeren of een toilet dat angstaanjagend klepperende geluiden begon te maken als je nog rustig aan het plassen was.

Deze keer hadden we een redelijk normaal, vrij modern (lees: Ikea) ingericht huisje gereserveerd. Het had een witgeschilderde Pippi-veranda, waar de verf een beetje van afgebladderd was, en een fabelachtig uitzicht over de Oostzee.

Dat de bedbank in de huiskamer reeds voor ons was klaargemaakt vond ik minder geslaagd. Maar de Zweedse eigenaar die in Delft had gestudeerd vertelde in vloeiend Nederlands dat dit de beste slaapplek voor ons was. We wilden toch niet in het stapelbed liggen?
We beschouwden de huiskamer vanaf dat moment maar als slaapkamer. De veranda en de lichte keuken konden prima dienst doen als woonkamer.

De verrassing kwam bij het eerste toiletbezoek. De douche en het toilet lagen in de kelder, waar het blijkbaar nogal koud kon zijn. Er hing een klein straalkacheltje aan de muur, waarop bij nadere inspectie duidelijk aangegeven stond dat je er niets overheen mocht hangen in verband met brandgevaar.

Dat gold duidelijk niet voor het toiletpapier. Na iedere plas werden we getrakteerd op voorverwarmde vellen.

Look up here

'Luister naar wat de hemel je te vertellen heeft,' was de instructie bij de yogaoefening, en we richtten ons oor naar het plafond waardoor de nekspieren werden opgerekt. Of zei ze dat niet, maar hoorde ik haar dat zeggen?

Hoorde ik daar de stemmen van zus M., van moeder, en van M., de vader van mijn kinderen?

Bowie's stem kwam er bovenuit. 

Look up here

I'm in heaven

I've got scars that can't be seen

I've got drama, can't be stolen

Everybody knows me now

Wortel

Toen ik de naam Ans Wortel zag staan op de website van het museum hoorde ik meteen haar zware, doorrookte stem en ik dacht aan zus M. 

In de jaren '80 was zij het die mij op het spoor van deze schilder en schrijver bracht. We lazen haar vijfdelige autobiografie, wat een bijzondere en sterke vrouw.

Nu was ik met vader in het museum dat eens haar woonhuis en atelier was. Ik kocht de bijna niet te tillen zo zware catalogus.

Daarna reden we naar het strand en aten een broodje kaas. 

Wat een mooie dag.

Voice dialogue

Bijna twee jaar lang tekende ik in mijn weektekenboek, waarvan het eerste jaar het moeilijkste jaar uit mijn leven tot dan toe bleek. Het notebook werd een waardevol bezit.
De perfectionist in mij zorgde er echter ook voor dat het niet vol te houden was, elke week een weergave in tekst en beeld van wat ik meemaakte. De laatste weken bevatten dan ook slechts geeltjes met notities over wat ik heb gedaan.

Ik volgde de workshop Teken van leven. Fijn hoor, om echt bruikbare tips te krijgen van twee bekende kunstenaars/schrijvers/illustratoren over art journaling. En F. wist wel raad met die stemmen in mijn hoofd. Geef ze maar een naam, laat ze praten met je autonome ik. Voice dialogue heet het principe, en F. kwam er de overgang mee door.

Ik haalde een boek uit de bieb en bracht het net zo snel weer terug.
Ik weet dat ik een ambtenaar in me heb, een pleaser en een Pippi. Op de middelbare school streden ze al om voorrang in mijn hoofd. Het zij zo.

Nu is het vakantie en Pippi gaat straks voluit genieten in Zweden. Die andere stemmen blijven dit keer thuis.

Rituelen

De ochtend is nog niet voorbij of daar begint het weer. Het schort, zonder ook maar één vlekje, wordt op het daarvoor bestemde haakje gehangen. Het gereedschap komt er even zorgvuldig naast.

De klep wordt opgetild en er vindt een grondige inspectie plaats. Wat is er veranderd na gisteravond acht uur, toen de gigantische barbecue met een angstwekkende bezetenheid werd gereinigd?

De tafel staat klaar, glimmend alsof hij net bij het tuincentrum vandaan komt. De parasol in exact de juiste knik gebogen. De stoelen en het krukje worden voorzien van kussens, en het witte dekentje wordt tot op de millimeter nauwkeurig over de stoelzitting gedrapeerd. De weervrouw voorziet voor vandaag een temperatuur van minstens dertig graden, maar de setting moet lijken op het plaatje uit de Seasons of Landleven, de enige lectuur die regelmatig wordt uitgeplozen.

Wie zouden er komen aan het eind van de middag? Het is de zoon met vrouw en kind of de dochter met vriend, meer smaken zijn er niet. Vrienden of andere familie heb ik nog nooit zien arriveren in de elf jaar dat we er wonen. Maar de dochter was er gisteren, en de zoon zit in het buitenland. We konden immers allemaal meegenieten van het videogesprek.

Aan het begin van de avond wordt het schort -ongebruikt- van het haakje getild en naar binnen gebracht. 

Viva la Frida

Ze reist al sinds jaar en dag met me mee, de Mexicaanse kunstenares Frida Kahlo.  Ik las verschillende biografieën, bestudeerde haar schilderijen en toen ik tijdens mijn teken- en schilderopleiding een inspiratiebron mocht kiezen voor de stijl van mijn zelfportret wist ik het wel.

Ze was een tijdje buiten beeld, maar opeens zag ik haar beeltenis in het Mexicaanse restaurant waar dochter F. werkt. Ik dacht dat het een foldertje was, daar pal boven de kachel, maar het bleek een boek te zijn waarin haar leven werd verteld aan de hand van recepten.
Koken en Frida, wat een smakelijke combinatie.

Ik mocht het boek lenen en las. De pijn die zij in het leven te verduren kreeg was vele malen groter dan de mijne. Wat kon ik veel leren van haar doorzettingsvermogen en passie voor het leven.

Wat had ik haar graag een vrediger leven gegund.

Schoenenparade

Zomer, de vakantie is in zicht. Tijd om op te ruimen. Het halletje staat vol met schoenen in alle soorten en maten. 

Ik hoor mijn moeder zeggen: 'Wat een schoenenparade!' wanneer er vroeger in de box teveel schoenen om een plaatsje vochten.

Als dochter van een meesterschoenmaker stond mijn moeder erop dat we op goede schoenen liepen. Die van Theo op de markt kwamen er bij ons zeker niet in. Echt leer moest het zijn, met een goed voetbed. En plat.

Jaloers keek ik naar de laarzen van vriendinnetje D., met echte hakken. Prachtig, maar volgens mijn moeder niet goed voor mijn rug.

Ik heb er geen trauma aan overgehouden, natuurlijk had ze gelijk. Ook ik heb mijn kinderen altijd goede schoenen gegeven. Van hakken houd ik echter nog steeds, maar afwisseling is het beste. 
Dus draag ik mijn praktische Birckenstocks, terwijl ik schoenen teken op het bruine kraftpapier dat mijn opa tachtig jaar geleden gebruikte om de verzoolde schoenen in te verpakken.