Tweeënveertig verhalen

Er kwamen veel verhalen los. Natuurlijk over hoe het eenieder was vergaan, maar meer nog over hoe het wás, in het buurtje waar we allemaal waren opgegroeid. We pingpongden  heen en weer over feiten en gebeurtenissen, en de O ja's klonken regelmatig door het zaaltje waar de reünie werd gehouden. Het zaaltje dat we allemaal kenden van balletvoorstellingen, stijldansen, de musical van de zesde klas en jubilea.

We sloten de middag af met een gezellig etentje in een Turks restaurant op een steenworp afstand, dat gevestigd was in het pand dat wij niet anders kenden als de fietsenzaak Joop Harmans.
Wij hadden immers allemaal op fietsen van Harmans gereden.

De verhalen lieten mij niet los. Sterker nog, ik voelde een enorme behoefte ze vast te leggen. Mijn planning van twee interviews per maand was misschien wat ambitieus, zo aan het begin van het jaar, en liep door het leven al flink wat vertraging op.

Afgelopen week had ik mijn vierde interview. Met het buurmeisje dat voor haar opleiding aan de spinazie-academie stage liep bij mijn moeder. Ze leerde hoe gehaktballen te draaien, de was op de hand te doen en zilver te poetsen. Tijdens de koffiepauze las ze mij voor; er was een leeftijdsverschil van dertien jaar.
Bijna vijftig jaar later is het verschil in leeftijd minder prominent aanwezig en spreken we over hoe zij haar tijd in de straat heeft beleefd.

Nog achtendertig interviews, wat een schat aan verhalen zal dat opleveren.

Grachtenhuis

Ik had zo graag niks meer willen kopen. He-le-maal niets meer. Gewoon opmaken wat ik heb, en gebruiken wat er ligt. En dan heb ik het met name over boeken, mijn zwakke plek. 

Eerst maar eens de boeken lezen die in de kast staan en naast mijn bed liggen. En dat zijn er dankzij de uitstekende Nieuwe Bibliotheek in mijn woonplaats en de Grote Gratis Bibliotheek op mijn werk best wat.

Dus leg ik een verlanglijst aan, zowel op de website van hofleverancier ***.com als op de site van de bieb. En dat werkt inderdaad, want na verloop van tijd verdwijnen er weer titels waarvan ik niet meer weet waarom ik ze wilde lezen.

Het werkte even. Want toen kwam er een mail mijn ruimte binnenhuppelen die onmiddellijk de aandacht trok. Van de uitgeverij van de schrijfster die een indrukwekkende eerste roman schreef. Die vervolgens jaren worstelde  met het publiceren van haar tweede roman, vooral omdat de financiering niet rond kwam.

In die tijd ontstond er een mailwisseling tussen de schrijfster en zus M.

De tweede roman kwam uit, ik schreef een mail aan de schrijfster en won een exemplaar. 

Voor zus M.

Nu was er een derde roman, die zus M. nooit zou kunnen lezen.

Reden genoeg om mijn nieuwe koopprincipes even overboord te gooien, en het lagom-principe te omarmen. Ik bestelde het boek, en zal het als het over een paar weken verschijnt met de ogen van zus M. lezen.

Balletjes

Ik eet Zweedse drop, blader door mijn Lagom-boek en kijk vol verlangen naar de vakantiefoto's.

Hemlängtan, heimwee op z'n Zweeds.

We gingen niet naar binnen bij Junibacken, de attractie in Stockholm waar je in een treintje door de boeken van Astrid Lindgren heen rijdt. 

In plaats daarvan ging ik op de foto met haar standbeeld voor de ingang.

Terug in Nederland moet ik het doen met mijn collectie boeken van en over de Zweedse kinderboekenschrijfster en pak de herinneringen van haar Nederlandse vertaalster erbij. 

Ik lees over Astrids zomerhuis aan de scherenkust boven Stockholm en tel de dagen terug dat we er met de lijnboot langs voeren.

Ik lees over Karlsson van het dak. Opeens ben ik weer terug in mijn ouderlijk huis en kijk op tv naar het irritante mannetje dat door middel van een propeller op zijn rug de slaapkamer van kleine broer komt binnenvliegen. Dol op eten dwingt Karlsson het jongetje wat kleine gehaktballetjes voor hem te halen, die de moeder van het gezin in haar keurige keuken staat te bakken.

Die balletjes intrigeerden mij. Wij aten regelmatig een heerlijke bal gehakt bij de andijvie, maar dat was een grote. Uit een pond gehakt werden zes ballen gedraaid, met beschuit en een eitje. 
Het grote Zweedse woonwarenhuis had nog geen vestigingen in Nederland, dus de kleine köttbullar waren hier nog geen gemeengoed.

Op mijn verzoek bakte moeder een pan vol kleine, goudbruine balletjes. 
Ik waande me even in het verre Zweden.

Lagom

Het leek of de tijd had stilgestaan. Dertig, veertig, misschien wel vijftig jaar. 

Hoge naaldbomen, bultrotsen die uit het water oprijzen. 

Her en der liggen mensen op een handdoek. 

Gezinnen zitten rond een koelbox, drinken limonade en eten een boterham met tevredenheid. 

Kinderen spelen met elkaar zonder ruzie te maken. 

Een oudere dame staat tot haar knieën in het water en houdt angstvallig haar jurk omhoog. 

Twee meisjes voeren de tamme eenden.

Bij de houten kiosk zijn alleen broodjes worst te koop.

Kinderen klauteren de rotsen op en worden teruggeroepen door hun moeder.

Tassen liggen onbeheerd in het gras of op het strandje.

Nergens is muziek te horen.

Is dit wat de Zweden bedoelen met lagom, het levensmotto dat alles mooier kan maken?
Niet teveel, niet te weinig. Precies goed.

Het hoeft allemaal niet zo luxe, je mag er best een beetje moeite voor moeten doen.

Maar: te spartaans hoeft nou ook weer niet. 

Want een klein beetje bladgoud blijft bladgoud. 

En dus stappen we allemaal aan het eind van deze prachtige dag in onze auto's.

Uitstapje

Vorig jaar reisden we met vader af naar Rotjeknor als uitje voor zijn verjaardag. We zagen olifanten genieten van het water uit de brandweerslang, hyena's die verloren naast de spoorbaan heen-en-weerden en giraffen die zich verbaasden over starende mensen die blijkbaar nog nooit een giraffenjong hadden gezien.

Nu gaan we weer naar 010; als geboren en getogen Amsterdammers eigenlijk not done.
Vader heeft vandaag de respectabele leeftijd van 87 jaar bereikt en dat vieren we in de haven van Rotterdam.

Onverwacht comfort

Alle huisjes die we tot nu toe in Zweden huurden hadden wel iets vreemds. Een dermate laag plafond dat je er claustrofobisch van werd, dertien verschillende soorten bloemetjesbehang, drie bedden naast elkaar waaruit je één behoorlijke moest construeren of een toilet dat angstaanjagend klepperende geluiden begon te maken als je nog rustig aan het plassen was.

Deze keer hadden we een redelijk normaal, vrij modern (lees: Ikea) ingericht huisje gereserveerd. Het had een witgeschilderde Pippi-veranda, waar de verf een beetje van afgebladderd was, en een fabelachtig uitzicht over de Oostzee.

Dat de bedbank in de huiskamer reeds voor ons was klaargemaakt vond ik minder geslaagd. Maar de Zweedse eigenaar die in Delft had gestudeerd vertelde in vloeiend Nederlands dat dit de beste slaapplek voor ons was. We wilden toch niet in het stapelbed liggen?
We beschouwden de huiskamer vanaf dat moment maar als slaapkamer. De veranda en de lichte keuken konden prima dienst doen als woonkamer.

De verrassing kwam bij het eerste toiletbezoek. De douche en het toilet lagen in de kelder, waar het blijkbaar nogal koud kon zijn. Er hing een klein straalkacheltje aan de muur, waarop bij nadere inspectie duidelijk aangegeven stond dat je er niets overheen mocht hangen in verband met brandgevaar.

Dat gold duidelijk niet voor het toiletpapier. Na iedere plas werden we getrakteerd op voorverwarmde vellen.

Look up here

'Luister naar wat de hemel je te vertellen heeft,' was de instructie bij de yogaoefening, en we richtten ons oor naar het plafond waardoor de nekspieren werden opgerekt. Of zei ze dat niet, maar hoorde ik haar dat zeggen?

Hoorde ik daar de stemmen van zus M., van moeder, en van M., de vader van mijn kinderen?

Bowie's stem kwam er bovenuit. 

Look up here

I'm in heaven

I've got scars that can't be seen

I've got drama, can't be stolen

Everybody knows me now