Wasmand 2

Opeens betrad ik samen met dochter F. het Amsterdamse huis waar ik dertig jaar eerder voor het eerst binnen was geweest. De eigenaren vertelden ons dat we er nog eens oud en nieuw hadden gevierd, toen F. een jaar of twee jaar oud was.
Ik ging altijd prat op mijn goede geheugen, maar nu moest ik toch toegeven dat ik daar geen enkele herinnering aan had.

Ik had de vrouw des huizes zeker twintig jaar niet gezien, haar echtgenoot had ik drie jaar geleden opnieuw ontmoet in de dahira, bij de afscheidsdienst voor de vader van mijn kinderen.

We kwamen de nieuwe wasmanden ophalen. Wasmanden uit Senegal, gemaakt van gedroogd riet en gekleurd afvalplastic. Hartstikke fairtrade, maar aangezien de wereldwinkel inmiddels ter ziele was gegaan kon ik ze daar niet meer kopen. We mochten ze -wat een voorrecht- bij de importeur thuis ophalen.

Het werd een bijzondere middag, met een glaasje en een nootje. Het 'Ja, die ken je wél' vloog over en weer.
Wat voelde het vertrouwd om in een Senegalees-Nederlands huishouden te zijn. En wat was mijn leven anders gelopen dat het hunne.
Onderzoekt alles en behoud het goede, schoot er door me heen.

Gelukkig hadden beide manden een passend deksel. 

Uitwaaien

Opeens stond ik bil aan bil met een wildvreemde vrouw. We keken elkaar in de ogen, door onze benen heen, en hielden elkaars handen vast.

Zaterdagochtend 8 uur, locatie Surfstrand. 

Achter ons, aan de rand van het strandje, kleedde een dame op leeftijd zich uit tot op haar badpak en stapte zonder aarzeling de onstuimige golven van het Gooimeer in.

Het begon zachtjes maar gestaag te regenen.De wind trok verder aan en maakte van mijn kapsel een puinhoop. 

De les werd voortijd afgebroken. Alles en iedereen zat onder het natte zand. 

Ik voelde de energie door mijn lichaam stromen. 

Met een grote glimlach stapte ik op de fiets.

Sleuteloverdracht

Er bestaat een plantje met de naam Hemelsleutel. 

Het verhaal wil dat de heilige Petrus, die de hemelpoort bewaakte, in een onbewaakt ogenblik zijn sleutelbos naar beneden liet vallen. Op de plaats waar de sleutels vielen groeide dit sedumplantje uit de grond.

Of: in sommige landen werden de planten aan de zoldering opgehangen, met de worteltjes naar boven. Er werd wat klei aangebracht, dat nat werd gehouden et voilà:  de bloemknoppen richtten zich hemelwaarts.

Zou hij nou werkelijk van Jezus himself  die sleutels gekregen hebben, die Petrus? Een zilveren en een gouden, symbolen voor de macht over de gelovigen. Niet geloven = niet binnen.

Ik geloof vast dat er hierna een plek is waar het ook goed is, zonder dat je voor die poort hebt hoeven wachten op je beurt. 

Met een plafond vol sedum, en voor mijn part ook nog een met sedum begroeid dak. 

Laten we eerst maar hier op aarde genieten van al het moois dat de natuur ons heeft geschonken.

Door

Gentle hearts are counted down

The queue is out of sight and out of sounds

Me, I'm out of breath, but not quite doubting

I've found a door which lets me out

Uit: Rock 'n roll with me - David Bowie (Diamond Dogs, 1974)

Nieuwe ogen (Ogentroost III)

Ik kreeg mijn eerste nieuwe oog. 
Mijn allergrootste wens ging in vervulling, sinds mijn oude ogen de contactlenzen niet meer verdroegen, die het leven vanaf dat ik zestien was zo hadden verrijkt.  

Ze hield het nog even spannend, oogarts K. die mij de oplossing van implantlenzen had voorgesteld. Twee dagen voor de eerste operatie werd ze ziek en werden alle patiënten voor die dag afgebeld.
Even onverwacht was ik de week erna toch aan de beurt, en had ik geen tijd meer om zenuwachtig te zijn.

Mijn wereld werd geminimaliseerd tot het verdoofde linkeroog. Kijk maar recht in het lampje, en daar ontstond een wit licht, dat veranderde in de prachtigste kleuren en vormen.
Ik voelde hoe ze sneed in mijn oog, maar er was geen pijn. Alleen dat licht, alsof ik was verworden tot een jarenzeventiglavalamp.

Al in de auto op weg naar huis, uiteraard op de passagiersstoel gezeten, kon ik door de lagen zalf en het plastic kapje heen haarscherp het nummerbord van de auto voor ons lezen. Wat een wonder!

Twee weken lang zal ik nu afwisselend met mijn linker- of mijn rechteroog de wereld aanschouwen. Links doet het prima voor in de verte, met rechts kan ik nog lezen. En wat heerlijk dat ik mijn benen weer kan scheren onder de douche, zonder een bloedbad aan te richten.

Over twee weken is oog 2 aan de beurt. Als dokter K. net zo tevreden is als bij oog 1 kan ik straks zonder bril mijn omgeving weer zien, iets wat ik na mijn tiende niet meer heb beleefd.
Oké, die leesbril blijft nodig, maar wie zeurt daar nu over?

Dan doemen de vragen op. 

Zijn dit nu nog wel de ogen die zus M. zagen toen ze mij aankeek, in haar allerlaatste moment? 

De ogen die vol liefde naar moeder keken, die in haar rolstoel naar mij opkeek? 

De ogen waarmee ik naar M. keek tijdens het kerstdiner, waarvan later bleek dat dit de laatste keer was dat ik hem zag?

Of horen deze nieuwe ogen bij de nieuwe tijd, bij de periode Erna? Laten we het er maar op houden dat je kijkt met je hart, en dat het middel waarmee er even niet toe doet.

Het zoet en het zuur

Vandaag zou ze zestig zijn geworden, zus M. 

Wat had ze er een feest van gemaakt, als ze nog onder ons was geweest. Zeker weten dat ze het al maanden van tevoren had laten vallen. Kinderlijk opgewonden zou ze zijn geweest, net zoals ze dat was als er een verjaardag van een van ons zat aan te komen. Weet je al wat je wilt hebben voor je verjaardag? of Ik heb iets heeeeel erg leuks voor je verjaardag gekocht!

Nieuwsgierig zou ze hebben gevist naar wat je voor haar had gekocht of geregeld, maar liever nog regelde ze het allemaal zelf.

Vanavond eten we aardbeien met slagroom. Niet omdat het Zweeds midsommar is, maar omdat we dat drie jaar geleden bedachten, toen we de eerste verjaardag zonder het feestvarken vierden. 

Aardbeien waren haar lievelings. 

Ik zie haar gezicht voor me. De ogen dichtgeknepen van genot, haar hand in een gesticulerend gebaar naast haar wang, en dan een langgerekt Mmmmmmm in alle toonaarden.

Het zoet en het zuur moeten wel in balans zijn, schreef ze in een van haar laatste mailtjes. 

Dus eten we vanavond aardbeien met slagroom, maar zullen we het grote gemis er dwars doorheen proeven.

Rond

Vanmiddag wordt er in besloten kring afscheid van hem genomen.

En over een paar dagen nog een keer, maar dan door zijn collega's. In het bijzijn van zijn man en zijn familie. 

Zonder mij.

Wat was het een feest om met hem samen te werken. Wat een lieve, lieve man was dit. Iemand die altijd klaar stond voor zijn collega's. Altijd even punctueel, en dat voor een creatief. Bescheiden, maar met een fijn gevoel voor humor.

Elf jaar lang, week in, week uit, leverde hij mij de pagina's die ik nodig had. Soms in een keer, soms verdeeld over een paar dagen. 

Altijd met een laatste zinnetje: Dan zijn we weer rond voor deze week. 

Nu is er niets meer rond. Het geheel is aan flarden, de stukken schieten alle kanten op.

Vanmiddag wordt er afscheid genomen van W., op het uur dat mijn vliegtuig loskomt van de grond. Misschien dat we elkaar daarboven dan weer tegenkomen? En dat we toch weer een klein beetje rond zijn voor deze week?